ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ
Δημητσάνα- Μεγαλόπολη,
Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
 
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ
1. Στό σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, θά σᾶς ἑρμηνεύσω τόν πρῶτο Ἀποστολικό Κανόνα. Ὁ Κανόνας αὐτός λέγει «ὁ Ἐπίσκοπος νά χειροτονεῖται ἀπό τρεῖς ἤ τουλάχιστον ἀπό δύο Ἐπισκόπους». «Ἐπίσκοπο» λέμε τό «Δεσπότη», πού τόν λέμε καί «Μητροπολίτη» ἤ καί «Ἀρχιερέα» Χριστοῦ. Ὅλοι αὐτοί οἱ τίτλοι ἔχουν βαθειές θεολογικές ἔννοιες, πού δέν μᾶς παίρνει ὁ χρόνος νά τίς παρουσιάσουμε. Ὅσοι ὅμως ἐλεηθήκαμε ἀπό τό Θεό καί γίναμε Ἐπίσκοποι, πρέπει νά γνωρίζουμε τίς ἔννοιες πού κρύβουν οἱ ὅροι αὐτοί, γιά νά ἀγωνιζόμαστε, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ἀνταποκρινόμαστε στήν ὑψηλή καί μεγάλη τιμή, μέ τήν ὁποία μᾶς τίμησε ὁ Θεός.

 Ἄς ποῦμε ὅμως γιά τήν ὀνομασία «Μητροπολίτης». Λέγεται ἔτσι, γιατί, ὅπως λέγει ὁ Φιλαδελφίας Γαβριήλ, «εἶναι σάν Μητέρα στήν ἐπαρχία πού τοῦ ἔλαχε. Καί ὀφείλει νά τρέφει τό ποίμνιό του μέ πνευματικές διδαχές καί τήν ἅγια ζωή του καί ἀκόμη νά τρέφει τούς πτωχούς μέ τά εἰσοδήματα τῆς ἐπαρχίας του». Καί μόνο λοιπόν ἀπό τόν τίτλο «Μητροπολίτης» ἐννοοῦμε πόσο μεγάλο καί ἱερό καί πόσο βαρύ εἶναι τό ἔργο τοῦ Ἐπισκόπου. Ἀλλά ὁ Κανόνας πού θέλω νά σᾶς ἑρμηνεύσω μιλάει γιά τόν ὅρο «Ἐπίσκοπος». Γιατί τό Δεσπότη τόν λένε «Ἐπίσκοπο»; Νομίζω, ἀδελφοί μου, καταλαβαίνετε τί σημαίνει ἡ λέξη «Ἐπίσκοπος». Σημαίνει αὐτόν πού φυλάει σκοπιά.  Δηλώνει αὐτόν πού ὁ Θεός τόν ὅρισε νά εἶναι συνέχεια σέ σκοπιά. Ἐπί-σκοπός: Πάνω στήν σκοπιά. Μιά πόλη κινδυνεύει ἀπό κάποιον ἐχθρό, πού θέλει ὕπουλα νά μπεῖ σ᾽ αὐτήν, γιά νά τῆς κάνει κακό. Οἱ ἄνθρωποι, τά γυναικόπαιδα καί οἱ γέροντες, κουρασμένοι ὅλοι κοιμοῦνται. Κάποιος ὅμως δέν πρέπει νά κοιμηθεῖ, πρέπει νά μείνει ἄγρυπνος καί νά φυλάξει σκοπιά, γιά νά ξυπνήσει μέ τήν δυνατή του σάλπιγγα ὅλη τήν πόλη, ὅταν ὁ ἐχθρός περάσει τά τείχη καί μπεῖ σ᾽ αὐτήν. Αὐτός, ἀδελφοί μου, εἶναι ὁ Ἐπισκοπος! Τουλάχιστον, ὁ τίτλος του «Ἐπίσκοπος» τοῦ λέγει ὅτι αὐτό πραγματικά εἶναι τό ἔργο του. Ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει νά «προκινδυνεύει τοῦ ποιμνίου», λέγει ἕνα κείμενο. Συγκινήθηκα καί τρόμαξα, ὅταν ἄκουσα ὅτι στά βουνά τῆς Ἀλβανίας αὐτοί πού φύλαγαν σκοπιά εἶχαν ἡμερόνυχτα νά κοιμηθοῦν. Καί γιά νά μήν κοιμηθοῦν τήν νύχτα, γιά νά μένουν ξάγρυπνοι, μέ βελόνες κεντοῦσαν τό κορμί τους! Ναί, ἔτσι ἐναγώνιοι καί τόσο θυσιαστικοί πρέπει νά εἴμαστε οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά φυλάγουμε ἐσᾶς τό ποίμνιο, μήν ἔρθουν ἀνάμεσά σας οἱ αἱρετικοί, αὐτοί οἱ ὕπουλοι ἐχθροί τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας καί σᾶς κάνουν ζημιά. Καί δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ζημιά, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἀπό τό νά μᾶς παραλλάξουν οἱ αἱρετικοί τήν ἁγία μας πίστη. Ἡ λέξη «Ἐπίσκοπος», μέ τήν ὁποία ὀνομάζουμε τόν Ἀρχιερέα τοῦ Χριστοῦ, νομίζω ὅτι πρέπει νά εἶναι παρμένη ἀπό τόν προφήτη Ἰεζεκιήλ, στόν ὁποῖον ὁ Θεός εἶπε «Υἱέ ἀνθρώπου, σκοπόν δέδωκά σε τῷ οἴκῳ Ἰσραήλ» (3,17). Ἀλλά ἡ ἔννοια αὐτή τοῦ προφήτου ὡς «σκοποῦ» ἦταν γνωστή καί παλαιότερα στόν προφήτη Ἰερεμία. Γιατί ὁ προφήτης αὐτός παριστάνει τόν Θεό νά λέγει στόν ἀνυπότακτο λαό: «Σᾶς ἔβαλα σκοπούς, ἀκοῦστε τήν σάλπιγγά τους, ἀλλά σεῖς εἴπατε· ὄχι, δέν θ᾽ ἀκούσουμε» (6,17).
 
2. Ὁ Κανόνας πού θέλω νά ἑρμηνεύσω, ὁ πρῶτος Κανόνας τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, λέγει ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει νά χειροτονεῖται ἀπό τρεῖς ἤ, τουλάχιστον, ἀπό δύο Ἐπισκόπους. Ὁ ἑπόμενος Κανόνας τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ὁ δεύτερος, λέει ὅτι ὁ Πρεσβύτερος (δηλ. ὁ Ἱερέας) καί ὁ Διάκονος πρέπει νά χειροτονεῖται ἀπό ἕνα μόνο Ἐπίσκοπο. Γιατί αὐτή ἡ διαφορά τό καταλαβαίνουμε εὔκολα. Τό κατώτερο εὐλογεῖται ἀπό τό ἀνώτερο! «Τό ἕλαττον ὑπό τοῦ κρείτονος εὐλογεῖται» (Ἑβρ. 7,7). Τόν Διάκονο τόν χειροτονεῖ σέ Ἱερέα ὁ Ἐπίσκοπος, γιατί ἔχει ἀνώτερο βαθμό ἀπ᾽ αὐτόν. Ἀλλά καί ἕνας λαϊκός χειροτονεῖται σέ Διάκονο πάλι ἀπό τόν Ἀρχιερέα καί ὄχι ἀπό τόν Ἱερέα, πού εἶναι ὁ ἀμέσως ἀνώτερος βαθμός μετά τόν Διάκονο. Αὐτό συμβαίνει γιατί ὁ Ἱερέας, ἄν καί εἶναι τελετουργός τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, ὅμως δέν ἔχει τήν πλήρη ἱερωσύνη, ὥστε νά παραχωρήσει μέρος ἀπ᾽ αὐτήν στόν Διάκονο. Τρεῖς εἶναι οἱ βαθμοί ἱερωσύνης, ἀδελφοί μου χριστιανοί: Ὁ Διάκονος, ὁ Ἱερέας καί ὁ Ἐπίσκοπος. Ὁ Διάκονος ἔχει ἕνα μικρό μέρος ἀπό τήν ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ἱερέας ἔχει πολύ μεγαλύτερο μέρος καί ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει τήν πλήρη ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ, ταυτίζεται μ᾽ αὐτή! Γι᾽ αὐτό καί ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος λέγει στήν ἐπιστολή του πρός τούς χριστιανούς τῶν Τράλλεων: «Αἰδεῖσθε δέ τόν Ἐπίσκοπον ὑμῶν ὡς Χριστόν, καθ᾽ ἅ ὑμῖν οἱ μακάριοι διετάξαντο Ἀπόστολοι». Μόνο ὁ Ἐπίσκοπος λοιπόν πού ἔχει τήν πλήρη ἱερωσύνη μπορεῖ νά χειροτονήσει καί τόν λαϊκό σέ Διάκονο καί τόν Διάκονο σέ Πρεσβύτερο, σέ Ἱερέα.
 
3. Ἀλλά τόν Ἱερέα, ποιός θά τόν χειροτονήσει σέ Ἀρχιερέα; Δέν ἀρκεῖ ἕνας μόνο Ἀρχιερεύς σ᾽ αὐτό. Πρέπει νά εἶναι πολλοί Ἀρχιερεῖς, ἤ τουλάχιστον τρεῖς ἤ δύο, ὅπως λέγει ὁ Κανόνας πού ἑρμηνεύουμε, γιατί ὁ χειροτονούμενος ἱερέας, γενόμενος Ἀρχιερεύς, γίνεται ἰσοβάθμιος μέ τόν Ἀρχιερέα πού τόν χειροτόνησε. Στήν περίπτωσή μας ὁ χειροτονῶν χειροτονεῖ στόν ἴδιο βαθμό. Καί ἀκριβῶς γι᾽ αὐτό, ἐπειδή δηλαδή πρόκειται γιά τή μεγάλη χάρη τῆς Ἀρχιερωσύνης, πρέπει νά εἶναι περισσότεροι τοῦ ἑνός οἱ χειροτονοῦντες Ἐπίσκοποι. Πρέπει νά εἶναι πολλοί Ἐπίσκοποι στήν χειροτονία ἑνός Ἐπισκόπου. Τό κανονικό μάλιστα στήν χειροτονία ἑνός Ἐπισκόπου εἶναι νά συνάζονται ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι τῆς ἐπαρχίας· ἄν ὅμως αὐτό δέν εἶναι δυνατόν – λόγω διωγμῶν παλαιότερα ἤ λογω γήρατος τῶν Ἐπισκόπων –, ἄς συνάζονται μόνο τρεῖς καί οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι νά γίνονται σύμψηφοι μέ ἐπιστολές τους.
 
4. Ἄν, ἀδελφοί, σέ χειροτονία Ἐπισκόπου δέν τηρηθεῖ ἡ τάξη αὐτή, πού ὁρίζει ὁ πρῶτος Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἡ χειροτονία εἶναι ἄκυρη. Ὁ χειροτονηθείς δηλαδή δέν εἶναι κανονικός Ἐπίσκοπος. Παλαιότερα ἔχει συμβεῖ παλαιοημερολογίτης ἱερεύς νά χειροτονηθεῖ σέ ἐπίσκοπο ἀπό ἕνα μόνο ἐπίσκοπο. Ἄκυρη ἡ χειροτονία. Δέν ἦταν δηλαδή κανονικός ἐπίσκοπος ὁ χειροτονηθείς. Αὐτός ὅμως ὁ μή κανονικός ἐπίσκοπος χειροτόνησε ἱερεῖς. Ἀλλά οὔτε καί οἱ ἱερεῖς αὐτοί ἔχουν κανονική ἱερωσύνη, γιατί χειροτονήθηκαν ἀπό μή κανονικό ἐπίσκοπο. Γι᾽ αὐτό καί λέγουμε ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖτες τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἱερωσύνη, εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, καί δέν πρέπει νά καταφεύγετε σ᾽ αὐτούς σεῖς οἱ κανονικῶς (= βάση τῶν ἱερῶν Κανόνων),  ἀπό κανονικούς ἱερεῖς βαπτισθέντες χριστιανοί. Γιατί αὐτοί πού σᾶς βάπτισαν χειροτονήθηκαν ἀπό κανονικούς Ἀρχιερεῖς, χειροτονηθέντες μέ βάση τούς ἱερούς Κανόνες τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου τῆς Ἐκκλησίας μας.
 
Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας
 
Ὁ Ἀρίσταρχος, εἶχε τὴ μεγάλη τιμὴ νὰ χρηματίσει συνεργάτης τοῦ Ἀπ. Παύλου, (πρὸς Φιλήμ. α’ 23) καὶ συναιχμάλωτός του (Κολοσ. δ’ 10). Κατόπιν διέπρεψε καὶ σὰν ἐπίσκοπος Ἀπαμείας στὴ Συρία.
Ὁ Μᾶρκος, ποὺ δὲν εἶναι βέβαια ὁ Εὐαγγελιστής, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Βύβλου καὶ ἔδρασε ἀποστολικά. Ὅπως μάλιστα τοῦ Πέτρου (Πράξ. ε’ 15), ἔτσι καὶ αὐτοῦ ἡ σκιὰ μόνη ὅταν ἔπεφτε στοὺς ἀσθενεῖς τοὺς θεράπευε.
Ὁ Ζήνων, εἶναι ὁ ἴδιος μὲ τὸν νομικὸ Ζηνά, ποὺ σὰν γνήσιος καὶ εὐδόκιμος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, βοήθησε γι’ αὐτὸ καὶ στὴν Κρήτη μαζὶ μὲ τὸν Ἀπολλῶ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τόσο συγκινητικὰ καὶ φιλόστοργα συνιστᾷ στὸν Τίτο, νὰ τοὺς φροντίσει τόσο πολύ, ὥστε νὰ μὴ τοὺς λείψει τίποτα (Τίτ. γ’ 13). Ὁ Ζήνων, διέπρεψε καὶ σὰν ἐπίσκοπος Διοσπόλεως.
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καρχηδόνα. Οἱ γονεῖς του, καθὼς καὶ οἱ πρόγονοί του, ἦταν εὐσεβέστατοι χριστιανοί.
Ὅταν μεγάλωσε ὁ Καλλίστρατος, κατατάχθηκε στὸ στρατὸ σὰν νεοσύλλεκτος. Ἡ «ὁμίχλη» τῆς σαρκολατρείας ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸ στράτευμα δὲν ἐπηρέασε καθόλου τὸν Καλλίστρατο. Ἀντίθετα μάλιστα, καλλιέργησε ἀκόμα περισσότερο τὶς εὐσεβεῖς συνήθειές του. Μιὰ ἀπ’ αὐτὲς ἦταν νὰ προσεύχεται κατὰ τὴ νύκτα.
Αὐτὸ ὅταν τὸ εἶδαν οἱ συνάδελφοί του, τὸν κατήγγειλαν στὸ στρατηγὸ Περσεντῖνο (287 μ.Χ.). Αὐτὸς ἀμέσως τὸν κάλεσε, καὶ ὅταν ἄκουσε καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο ὅτι εἶναι χριστιανός, διέταξε καὶ τὸν βασάνισαν, σκληρά. Κατόπιν, ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν μέσα σ’ ἕναν σάκο, τὸν ἔριξαν στὴ θάλασσα. Ἀλλὰ μὲ θαῦμα ὁ σάκος σχίστηκε, καὶ δυὸ δελφίνια ἔφεραν σῶο καὶ ἄβλαβη τὸν Καλλίστρατο, στὴν στεριά. Τότε, 49 στρατιῶτες ποὺ εἶδαν τὸ γεγονὸς πίστεψαν στὸ Χριστό, καὶ ἀφοῦ ἔτρεξαν στὸν Καλλίστρατο, τοῦ εἶπαν: «Πράγματι, εἴδαμε ὅτι ὑπάρχει στ’ ἀλήθεια καὶ εἶναι μεγάλος ὁ Θεός σου, ὁ ὁποῖος καὶ ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς θάλασσας ὑπερφυσικὰ σὲ ἔβγαλε. Θὰ μποροῦσε, ἄραγε, νὰ δεχθεῖ καὶ ἐμᾶς τοὺς εἰδωλολάτρες;».
Ὁ Καλλίστρατος τοὺς ἀπάντησε: «Ὁ δικός μου Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἐκείνους ποὺ ἔρχονται κοντὰ του δὲν τοὺς διώχνει. Διότι Ἐκείνου ὁ λόγος εἶναι: «Δεῦτε πρὸς ἐμὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, καγῶ ἀναπαύσω ὑμᾶς».
Τότε ὁ Καλλίστρατος κατήχησε ὅλους αὐτοὺς τοὺς στρατιῶτες μέσα στὴν φυλακή. Ὁ δὲ Περσεντῖνος, ἐρχόμενος σὲ ἀδιέξοδο ἀπὸ τὴν πίστη τους, ὅλους τοὺς ἀποκεφάλισε.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τῷ θείῳ Πνεύματι, περιφραξάμενος, Μάρτυς Καλλίστρατε, λαμπρῶς ἠρίστευσας, καταβολὼν τὸν δυσμενῆ, σοφίᾳ τῶν σῶν ἀγώνων· ὅθεν καὶ προσήγαγες, τῷ Χριστῷ ὡς θυμίαμα, δῆμον παναοίδιμον, Ἀθλητῶν πιστευσάντων σοι, μεθ’ ὧν ὑπὲρ ἡμῶν ἐκδυσώπει, τῶν εὐφημούντων σε ἐν ὕμνοις.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Πάντας ὑμᾶς σήμερον ἡ Ἐκκλησία, συντιμῶσα Ἅγιοι, ἀνευφημεῖ πνευματικῶς, ὡς ὑπὲρ ταύτης ἀθλήσαντας, Μάρτυρες θεῖοι, καλλίνικοι πάνσοφοι.

Μεγαλυνάριον.
Κάλλος εὐσεβείας ὑπερφερές, Καλλίστρατε Μάρτυς, ἐν ἀγῶσι καρποφόρων, πρὸς θεογνωσίας, τὴν καλλονὴν ἰθύνεις, ἀθλητικὴν χορείαν, μεθ’ ἧς τιμῶμέν σε.
Ἀρκετοὶ εἶχαν τὴν ἄποψη ὅτι ὁ Ἰωάννης δὲν πέθανε, ἀλλὰ μετατέθηκε στὴν ἄλλη ζωή, ὅπως ὁ Ἐνὼχ καὶ ὁ Ἠλίας. Ἀφορμὴ γι' αὐτὴ τὴν ἄποψη ἔδωσε τὸ γνωστὸ εὐαγγελικὸ χωρίο, Ἰωάννου κα’ 22. Ὅμως, ὁ ἀμέσως ἑπόμενος στίχος κα’ 23 διευκρινίζει τὰ πράγματα.
Ἡ παράδοση ποὺ ἀσπάσθηκε ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ ἕξης: Ὁ Ἰωάννης σὲ βαθειὰ γεράματα πέθανε στὴν Ἔφεσο καὶ τάφηκε ἔξω ἀπ’ αὐτήν. Ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες, ὅταν οἱ μαθητὲς του ἐπισκέφθηκαν τὸν τάφο, βρῆκαν αὐτὸν κενό.
Ἡ Ἐκκλησία μας, λοιπόν, δέχεται ὅτι στὸν ἀγαπημένο μαθητὴ τοῦ Κυρίου συνέβη ὅτι καὶ μὲ τὴν Παναγία μητέρα Του. Δηλαδή, ὁ Ἰωάννης ναὶ μὲν πέθανε καὶ ἐτάφη, ἀλλὰ μετὰ τρεῖς ἡμέρες ἀναστήθηκε καὶ μετέστη στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἴδιος, νὰ τί λέει σχετικά:
«Ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν, ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει». Ἐκεῖνος, δηλαδή, ποὺ εἶναι ἑνωμένος μέσῳ τῆς πίστης μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν ἔχει δικό του, ἔχει τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή. Ἐκεῖνος, ὅμως, ποὺ δὲν ἔχει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, νὰ ἔχει ὑπ’ ὄψιν του πὼς δὲν ἔχει καὶ τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.
Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐπιτάχυνον ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον· δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος· ὃν ἱκέτευε Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀγάπης ὡς ἔμπλεως, τοῦ διδασκάλου Χριστοῦ, τῷ στήθει ἀνέπεσας, καὶ ἐμυήθης σαφῶς, τὴν γνῶσιν τὴν ἄρρητον. Ὅθεν θεολογίας, θεῖον ὄργανον ὤφθης, Ἀπόστολε Ἰωάννη, καὶ φωστὴρ εὐσεβείας· διὸ Εὐαγγελιστά σε, πόθῳ γεραίρομεν.

Κοντάκιον. Ἦχος β’.
Τὰ μεγαλεῖά σου Παρθένε τὶς διηγήσεται; βρύεις γὰρ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὡς Θεολόγος καὶ φίλος Χριστοῦ.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Προσελθὼν Ἀπόστολε, τοῦ Διδασκάλου τῷ στήθει, ἐξ αὐτοῦ ἀντλήσας δέ, θεολογίας τὰ ῥεῖθρα, ἅπασαν, τὴν οἰκουμένην τερπνῶς ἀρδεύεις, νάμασι, τοῖς ζωηφόροις καὶ ἀθανάτοις· διὸ χαῖρέ σοι βοῶμεν, ὦ Ἰωάννη, θεολογίας πηγή.

Μεγαλυνάριον.
Ὡς ἠγαπημένος τῷ Ἰησοῦ, τῆς θεολογίας, ἐμυήθης τὸν θησαυρόν· ὅθεν Ἰωάννη, Ἀπόστολον θεόπτην, καὶ μύστην τῶν ἀρρήτων, σὲ μεγαλύνομεν.

 π.Διονύσιος Ταμπάκης -  Ι.Ν.Παναγίας Ναυπλίου



Πρὶν λίγες ἡμέρες σὲ προσκύνημα μας στο Ἅγιον  Ὅρος ἐπισκεφθήκαμε ἕνα ἁγιασμένο Γέροντα.



 Κάθιδροι ἀπὸ τὰ ἀνηφορικὰ μονοπάτια μας δέχτηκε μὲ ἀγάπη καὶ ἀνάμεσα στα οὐσιώδη καὶ ὠφέλιμά που μας μίλησε μας εἶπε καὶ τὰ ἑξῆς:



Να ἐπιλέξουμε ἔναν Ἅγιο ἢ μία Ἁγία που τὸν ἀγαπάμε ἰδιαίτερα καὶ να τὸν καταστήσουμε Προστάτη τοῦ σπιτιοὺ μας.



Να ἀποκτήσουμε μία εἰκόνα τοῦ , να ἀναβουμε τὸ καντηλκάκι καθημερινά, να κάνουμε κάθε ἔτος στην ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Θ.Λειτουργία, ἀλλὰ καὶ να ἔχουμε ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἀργία για ὅλη τὴν οἰκογένεια.



Σεαυτὸν τὸν Ἅγιο ἂς στρέφουμε καθημερινὰ ὄλες τις προσευχὲς καὶ αἰτήσεις μας καὶ θὰ λαμβάνουμε κάθε εὐχερῆ βοήθεια , θεῖα προστασία καὶ γαλήνη Χριστοῦ στην ζωὴ μας.



Ἐσένα ποῖος εἲναι ὁ Ἅγιος σοῦ;

yiorgosthalassis.blogspot.com 
Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης,

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Τὸ 2003 ὁ Γερμανὸς Udo Ulfkotte, καθηγητὴς πολιτικῶν ἐπιστημῶν ποὺ εἰδικεύεται στὴν counterespionage στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Lueneburg,  ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐμπειρογνώμονας γιὰ τὴν ἰσλαμικὴ τρομοκρατία εἶχε γράψει ἕνα χαρακτηριστικὸ βιβλίο μὲ τὸν τίτλο, «Der Krieg im Unseren Staedten», δηλαδή, «Ὁ πόλεμος στὶς Πόλεις μας». Στὸ βιβλίο αὐτὸ περιγράφεται μὲ πολὺ χαρακτηριστικὸ τρόπο ὁ ὁλοένα καὶ αὐξανόμενος κίνδυνος ἀπὸ τὴν ἰσλαμικὴ «λαίλαπα» ποὺ ἀπειλεῖ νὰ κατακυριεύσει τὶς εὐρωπαϊκὲς πόλεις μὲ φοβερὲς συνέπειες ἀκόμα καὶ μὲ ἐσωτερικὸ πόλεμο. Συγκεκριμένα ἀνέφερε μὲ προφητικὸ τρόπο ὅτι μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια ἡ συνεχὴς εἰσβολὴ μουσουλμάνων στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες θὰ προκαλέσει ἔντονα ἐσωτερικὰ προβλήματα ποὺ θὰ ὁδηγήσουν ἀκόμα καὶ σὲ πολεμικὲς συγκρούσεις μέσα στὶς ἴδιες τὶς εὐρωπαϊκὲς πόλεις. Γιὰ τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀπειλήθηκε ἐπανειλημμένα ἡ ἴδια του ἡ ζωή, γεγονὸς ποὺ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἀπέδειξε μὲ πιὸ τρόπο ἀντιλαμβάνονται τὴν δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀπόψεων  οἱ μουσουλμάνοι ποὺ ἤδη βρίσκονται καὶ ζοῦν στὴν Εὐρώπη.

Σήμερα βλέπουμε πὼς αὐτὰ ποὺ ἔγραψε ἀπὸ τὸ 2003 ἐπαληθεύονται σταδιακὰ ἐνῶ συνεχίζεται καὶ ἔχει ἐνταθεῖ ἡ εἰσβολὴ ἑκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν χώρα μᾶς τὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἀποτελεῖ τὸν πρῶτο σταθμὸ τῆς εἰσόδου ὅλου τοῦ αὐτοῦ ἰσλαμικοῦ ὄγκου. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς κατάστασης ποὺ δημιουργήθηκε ἤδη στὴν Γαλλία, ποὺ μᾶς στέλνει «μήνυμα» γιὰ ἀνάλογη περίπτωση καὶ στὴν ἑλληνικὴ πρωτεύουσα στὴν Ἀθήνα, εἶναι αὐτὸ ποὺ συνέβη πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες στὴν γαλλικὴ πόλη, Besancon. Στὴν πόλη αὐτὴ ἕνεκα τῆς συνεχιζόμενης ἐγκατάστασης μουσουλμάνων τὸ δημοτικὸ συμβούλιο ἀποφάσισε νὰ δώσει ἄδεια ἀνέγερσης μεγάλου μουσουλμανικοῦ  τεμένους. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ ὅμως ἐξόργισε ὅπως φαίνεται τοὺς γηγενεῖς κατοίκους ποὺ βλέποντας πὼς δὲν μπόρεσαν νὰ ἀποτρέψουν τὴν ἀνέγερση τοῦ τζαμιοῦ στὴ πόλη τοὺς ἔκαναν τὸ ἕξης : Ἔσφαξαν ἕνα γουρούνι ποὺ θεωρεῖται μιαρὸ ζῶο γιὰ τὸ Ἰσλὰμ καὶ πέταξαν τὴν κεφαλὴ του ἀκριβῶς στὴν εἴσοδο τοῦ τζαμιοῦ, (τί μᾶς θυμίζει αὐτὸ ;). Ὅπως ἦταν ἑπόμενο προκλήθηκε σάλος καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τὸν μουσουλμάνων τῆς Γαλλίας, Abdallah Zekri, ἔσπευσε νὰ καταδικάσει αὐτὴ τὴν ἐνέργεια ποὺ μόλυνε τὸ τέμενος. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἐξέπληξε στὶς δηλώσεις του ἦταν ὅτι παρομοίασε τὴν ἐνέργεια αὐτὴ μέ τὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται σήμερα στὴν Συρία καὶ στὸ Ἰράκ. Μάλιστα!

Τὸ ἐντυπωσιακὸ εἶναι πὼς ἡ εἰσβολὴ αὐτὴ τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων ἔχει τεθεῖ ὑπὸ τὴ προστασία  διεθνῶν ἰσλαμικῶν ὀργανώσεων ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἴσως ἡ σημαντικότερη στὴν Εὐρώπη εἶναι  ἡ Milli Gorus. Η Milli Gorus εἶναι ἡ μεγαλύτερη τουρκοισλαμικὴ ὀργάνωση σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες μέλη  καὶ μεγάλα παραρτήματα στὴ Γερμανία, Γαλλία, Ὀλλανδία καὶ Αὐστρία. Παράλληλα μικρότερα παραρτήματα ὑπάρχουν καὶ δροῦν στὴν Δανία, Σουηδία, Νορβηγία, Ἀγγλία, Ἰταλία, Βέλγιο καὶ Ἐλβετία, (Ἑλλάδα ;). Χαρακτηριστική των προθέσεων τῆς ὀργάνωσης εἶναι ἡ σημαία της ποὺ δείχνει μιὰ ἰσλαμικὴ-πράσινη Εὐρώπη σὲ λευκὸ φόντο, μὲ τὴν ἰσλαμικὴ ἡμισέληνο στὰ ἀριστερὰ νὰ πλαισιώνουν τὸ δρόμο ἀπὸ τὴν Πορτογαλία μέχρι τα… Οὐράλια. Δηλαδὴ ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη αὐτὴ τὴν φορὰ κάτω ἀπὸ τὴν ἰσλαμικὴ ἡμισέληνο. Οἱ δραστηριότητές της μὲ τὴν ἀνοχὴ συχνά των γερμανικῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων εὐρωπαϊκῶν ἀρχῶν, ἐπεκτάθηκε σταδιακὰ σὲ ὅλους τους τομεῖς. Σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη ἡ Milli Gorus διοργανώνει μεγάλες θρησκευτικὲς καὶ ἐθνικιστικὲς ἐκδηλώσεις σὲ μεγάλα κλειστὰ στάδια  ὅπως τὸ «Open Day Τζαμὶ» ὅπου δεσπόζουνε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ Κοράνι ἐνῶ παράλληλα ἡ Εὐρώπη χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς της σὰν ἡ «Βάρβαρη Εὐρώπη».

Στὰ τέλη τῆς πρώτης δεκαετία τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰώνα, ἡ ὀργάνωση διέθετε ἤδη ἕνα εὐρὺ καὶ πανίσχυρο δίκτυο θρησκευτικῆς προπαγάνδας,  μὲ ἑκατοντάδες τζαμιὰ καὶ χώρους προσευχῆς σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη τὰ ὁποῖα κάθε χρόνο αὐξάνονται, δραστήριους  ἀθλητικοὺς συλλόγους τῆς νεολαίας,  φοιτητικὲς ἑνώσεις  καὶ ἕνα μεγάλο τμῆμα τῶν γυναικών. Ὁ πρώην Γενικὸς Γραμματέας τοῦ γερμανικοῦ τμήματος, Ozguz Ucuncu, ἔχει κατὰ καιροὺς προτρέψει τοὺς μουσουλμάνους ποὺ ἔρχονται στὴν Εὐρώπη νὰ ἀρνηθοῦν κατηγορηματικὰ νὰ δεχτοῦν κάθε προοπτικὴ ἀφομοίωσης. Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι ἡ ἀπόρριψη τῆς ἐνσωμάτωσης, τὸ δεύτερο ἡ περιφρόνηση τῶν νόμων τῆς χώρας ποὺ τοὺς φιλοξενεῖ καὶ τὸ τρίτο ἡ ἀπαίτηση τῆς ἐπιβολῆς τῶν δικῶν τῆς προτύπων.  Η Bundesverfassungsschutz ἔχει ἐπανειλημμένα προειδοποιήσει  τὶς γερμανικὲς ἀρχὲς γιὰ τὶς δραστηριότητες τῆς Milli Gorus περιγράφοντας τὴν  ὀργάνωση  στὶς ἐτήσιες ἐκθέσεις της σὰν μιὰ  ξένη ἐξτρεμιστικὴ ὀργάνωση. Σύμφωνα μὲ τὶς ἐκθέσεις καὶ ἀναφορὲς  ποὺ ἔχουν ἔρθει στὰ χέρια τῆς Bundesverfassungsschutz, ἡ ὀργάνωση λειτουργεῖ συχνὰ μὲ κεκαλυμμένο τρόπο κρύβοντας ἐπιμελῶς τὶς πραγματικές της προθέσεις.  Ἀναφέρετε ἐπίσης ὅτι ἂν καὶ τὰ μέλη τῆς Milli Gorus σὲ δημόσιες δηλώσεις, προσποιοῦνται  ὅτι τηροῦν τὶς θεμελιώδεις ἀρχὲς τῶν δυτικῶν δημοκρατιῶν, στὴν πραγματικότητα ἡ ἵδρυση ἑνὸς ἰσλαμικοῦ κράτους καὶ ἑνὸς ἰσλαμικοῦ κοινωνικοῦ συστήματος εἶναι  τῶν μεταξύ των βασικῶν της στόχων. Ἡ ἐπίσημη πολιτικὴ της θέση εἶναι, ὅπως ἰσχυρίζεται, ὅτι ὑπερασπίζεται τὰ δικαιώματα τῶν μουσουλμάνων μεταναστῶν δίνοντας τοὺς μιὰ φωνὴ στὴ δημοκρατικὴ πολιτικὴ ἀρένα καὶ παράλληλα  διατηρώντας τὴν ἰσλαμική τους ταυτότητα. Ἡ κρυφὴ ἀτζέντα της ὅμως εἶναι τελείως διαφορετική.  Ἐνῶ δηλώνουν δημοσίως τὸ ἐνδιαφέρον τους γιὰ μιὰ δημοκρατικὴ συζήτηση καὶ ὅτι ἔχουν μιὰ προθυμία νὰ δοῦν οἱ μουσουλμάνοι «μετανάστες», (λαθρο), νὰ ἐνσωματώνονται στὶς εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες, οἱ  ἴδιοι οἱ ἡγέτες τοὺς  ἔχουν ἐκφράσει ἐπανειλημμένα τὴν μεγάλη τους περιφρόνηση γιὰ τὴν δημοκρατία καὶ δυτικὲς εὐρωπαϊκὲς ἀξίες.

Ὅλα αὐτὰ δυστυχῶς στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα ποὺ ζεῖ τὴν μιζέρια τῆς μνημονιακῆς κατοχῆς εἶναι θὰ ἔλεγε κάνεις «ψιλὰ γράμματα». Δυστυχῶς ὅμως ἡ συνεχιζόμενη εἰσβολὴ ἑκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων ποὺ ἔχει πάρει τὴν μορφὴ τσουνάμι, θὰ μᾶς προσγειώσει πολὺ ἀνώμαλα στὴν πραγματικότητα στὸ ἐγγὺς μέλλον ἂν δὲν συνειδητοποιήσουμε τὸν ἄμεσο κίνδυνο ποὺ διατρέχουμε. Οἱ ἐπιπόλαιες, (γιὰ νὰ μὴν τὶς χαρακτηρίσουμε μὲ χειρότερα λόγια), ἀπόψεις περὶ ἀνέγερσης μουσουλμανικῶν τζαμιῶν καὶ προώθηση τῆς ἰσλαμικῆς παιδείας μὲ τὶς δεδομένες σύγχρονες συγκύριες καὶ τὴν ἐπέλαση τῶν ἀδίστακτων ἐγκληματιῶν Τζιχαντιστῶν, γιὰ μιὰ χώρα ὅπως ἡ Ἑλλάδα, εἶναι ἕνας δυναμίτης στὰ θεμέλια τῆς ἴδιας τῆς ὕπαρξής μας σὰν ἔθνος καὶ σὰν λαός. 

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης,
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 
Τὴν πραγματικὰ καταπληκτικὴ ἀποκάλυψη ὅτι στὰ θεμέλια τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης βρίσκονται θαμμένες μεγάλες ποσότητες ἀπὸ χρυσὸ καὶ ἀσήμι ποὺ θάφτηκαν ἀπὸ τοὺς βυζαντινούς, ἐξέφρασε ὁ καθηγητὴς τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Κωνσταντινούπολης, Ferhat Aslan, σὲ δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδας Sabah, (19/9/2014). Σύμφωνα μὲ τὶς ἴδιες ἀναφορές, οἱ στῆλες ποὺ ὑπάρχουν στὸ ἐσωτερικό τῆς Ἁγίας Σοφίας ἔχουν γίνει ἀπὸ σπάνιο ὑλικὸ ποὺ μεταφέρθηκε ἀπὸ ἕνα ὅρος μὲ τὴν τουρκικὴ ὀνομασία, Kafdagi, ἕνα μυθικὸ ὅρος γιὰ τοὺς Τούρκους ποὺ παρομοιάζεται μὲ τὸν Καύκασο καὶ ποὺ σύμφωνα μὲ τὶς τουρκικὲς παραδόσεις περιβάλλει τὴν οἰκουμένη. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀποκάλυψη ἀναφέρεται καὶ ὅτι κάτω ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ ναὸ ὑπάρχει ἄλλος ἕνας ὑπόγειος ναός, ποὺ εἶχε ἐπίσης κτιστεῖ  τὴν ἐποχὴ τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας καὶ ποὺ μέχρι σήμερα δὲν ἔχει ἔρθει στὸ φῶς τῆς ἐπιφάνειας.
 
Πέραν ὅμως ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀποκαλύψεις, ὁ ναὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας προκαλεῖ δέος στοὺς Τούρκους καὶ γιὰ ὁρισμένα ἄλλα σύμφωνα μὲ τοὺς ἴδιους τούς Τούρκους πραγματικὰ καταπληκτικὰ στοιχεῖα. Τὸν  Ἰανουάριο τοῦ 2012, (20/1/2012), ἡ μεγάλης κυκλοφορίας τουρκικὴ ἐφημερίδα, Sabah, παρουσίασε ἕνα πραγματικὰ καταπληκτικὸ ἀφιέρωμα μὲ τὸν χαρακτηριστικὸ τίτλο, τὰ «Μυστήρια τῆς Ἁγίας Σοφία», (Ayasofya’ nin gizlemleri). Στὸ ἀφιέρωμα αὐτὸ ἀποτυπώνονταν γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τόσο γλαφυρὸ τρόπο αὐτὸ τὸ κλίμα φοβίας ποὺ ἔχει καταβάλει τελευταία τούς Τούρκους γιὰ τὰ ὅσα ὑπάρχουν κρυμμένα μέσα στὸν ἱερὸ ναὸ καὶ τὰ ὅσα προμηνύονται νὰ συμβοῦν τὰ ἑπόμενα χρόνια. Τὸ πρῶτο σημαντικὸ στοιχεῖο ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀφιέρωμα, εἶναι μία ἀδιόρατη φοβία ποὺ διακρίνετε στοὺς Τούρκους γιὰ τοὺς κρυμμένους σταυρούς, συμβολικοὺς καὶ μή, ποὺ ὑπάρχουν στὸ ἐσωτερικό τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν κάτοψη ὅπως αὐτὴ μπορεῖ κάποιος νὰ τὴν διακρίνει ἀπὸ ψηλά. Ἔτσι μεγάλο δέος παρατηρεῖτε γιὰ τὸν λεγόμενο, (ὅπως τὸ ἀναφέρουν χαρακτηριστικὰ οἱ Τοῦρκοι), «Σταυρὸ τοῦ ἀποστόλου Ἁγίου Ἀνδρέα», ὁ ὁποῖος ὅπως εἶναι γνωστὸ εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τῆς ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν Sabah, στὴν ὀροφὴ τοῦ ναοῦ ὑπάρχει ὁ Σταυρὸς τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα σὲ διαγώνιο μορφή, ἕνα σημαντικὸ σύμβολο ποὺ ὄχι μόνο δὲν χάθηκε στοὺς αἰῶνες τῆς ὀθωμανικῆς κατοχῆς ἀλλὰ δεσπόζει μὲ ὅλη τὴν συμβολική του σημασία γιὰ τὸν τελικὴ ἐπαναφορὰ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν ναό. Παράλληλα καὶ ὁ ἀναφερόμενος «Σταυρὸς τοῦ Ἰουστινιανοῦ» τρομάζει τοὺς Τούρκους. Οἱ θρύλοι ἀναφέρουν γιὰ ἕνα πανάρχαιο κειμήλιο, δηλαδὴ γιὰ τὸν «Σταυρὸ τοῦ Ἰουστινιανοῦ», ποὺ βρίσκεται μυστικὸ κάπου στὸ ἐσωτερικό τῆς Ἁγίας Σοφίας καὶ μάλιστα προέρχεται ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ ἔχει τρομακτικὴ δύναμη ἡ ὁποία  θὰ δραστηριοποιηθεῖ τὶς παραμονὲς τῆς διάλυσης τῆς Τουρκίας.
Ἕνας ἄλλος σημαντικὸς θρύλος ποὺ ἀναφέρουν οἱ μουσουλμάνοι εἶναι ὁ θρύλος τοῦ «Κρυμμένου Πατριάρχη», ποὺ μοιάζει μὲ τὸν ἑλληνικὸ θρύλο γιὰ τὸν κρυμμένο παπά. Ὅπως ἀναφέρει ἡ τουρκικὴ παράδοση, στὸ νότιο μέρος τοῦ ναοῦ ὑπάρχει ἕνας στενὸς διάδρομος ποὺ ὁδηγεῖ σὲ μία παμπάλαια ἀραχνιασμένη καὶ πολὺ μυστήρια πύλη γιὰ τὴν ὁποία ὁ θρύλος τὴν ἀναφέρει σὰν τὴν «Κλειστὴ Πύλη». Σύμφωνα μὲ τὶς τουρκικὲς ἀναφορὲς μόλις οἱ Ὀθωμανοὶ εἰσέβαλαν στὸν ναό, ὁ Πατριάρχης καὶ ὅλη ἡ συνοδεία του εἰσῆλθε μέσα στὴν πύλη αὐτὴ ἡ ὁποία ἔκλεισε καὶ ἀπὸ τότε χάθηκαν ἐνῶ ἡ πύλη ἔμεινε ἑρμητικὰ κλειστὴ καὶ κανένας δὲν τόλμησε ποτὲ  νὰ τὴν ἀνοίξει. Ἀλλὰ τὸ πιὸ ἐντυπωσιακὸ εἶναι πὼς κάθε χρόνο στὴν ἀνάσταση τῶν ὀρθόδοξων χριστιανῶν μπροστὰ ἀπὸ τὴν πύλη αὐτή, ὅπως ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ἡ Sabah, ἐμφανίζονται…. κόκκινα αὐγά!!! Ὁ θρύλος συμπληρώνετε ἀπὸ τὴν προφητεία ποὺ φοβίζει  τοὺς Τούρκους, ὅτι ὅταν ἡ πύλη αὐτὴ ἀνοίξει, στὸν ναὸ θὰ ἀκουστοῦν ξανὰ οἱ χριστιανικὲς ἑλληνορθόδοξες ψαλμωδίες γιὰ αὐτὸ καὶ τρομάζουν καὶ μόνο στὴν ἰδέα τοῦ ἀνοίγματος αὐτῆς τῆς μυστήριας πύλης
Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ προκαλεῖ στοὺς Τούρκους μεγάλο δέος καὶ φοβίες γιὰ τὴν κατάρρευση τῆς Τουρκίας, ὅπως ἀναφέρει καὶ ἡ Sabah, εἶναι τὰ διάφορα μωσαϊκὰ ποὺ ἔχουν ἀναδυθεῖ μὲ ὅλη τὴν μεγαλοπρέπειά τους τὶς τελευταῖες δεκαετίες μέσα στὸ ἱερὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς Κωνσταντινούπολης, παρά τοῦ ὅτι ἡ μουσουλμανικὴ θρησκεία θεωρεῖ σὰν ἁμάρτημα τὴν ἀπεικόνιση πρόσωπων ποὺ σχετίζονται μὲ θρησκευτικὰ γεγονότα. Ἰδιαίτερο δέος τοὺς προκαλεῖ ὁ ἄγγελος στὸν τροῦλο ποὺ ἐμφανίστηκε μὲ καταπληκτικὸ τρόπο τὸ καλοκαίρι τοῦ 2008, ἀλλὰ καὶ τὸ γνωστὸ μωσαϊκὸ ποὺ ἀπεικονίζει τὸν Ἰησοῦ ἔχοντας τὴν Παναγία καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ στὰ δεξιὰ καὶ ἀριστερά Του. Οἱ Τοῦρκοι αὐτὸ τὸ μωσαϊκὸ τὸ ἔχουν ὀνομάσει χαρακτηριστικὰ τὸ «Μωσαϊκό τῆς Ἀποκάλυψης» καὶ ὁ συμβολισμὸς αὐτὸς ἀνάγει στὴν ἐσχατολογικὴ σημασία του ποὺ εἶναι ἔντονη στοὺς μουσουλμάνους Τούρκους.  Ἐπίσης ξεχωριστὴ ἀναφορὰ γίνεται καὶ γιὰ τὰ μωσαϊκὰ ποὺ ἀναπαριστᾶνε γνωστοὺς βυζαντινοὺς αὐτοκράτορες, ὅπως τὸν Ἰωάννη τὸν Κομνηνὸ μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο τὸν Μονομάχο μὲ τὴν αὐτοκράτειρα Ζωή. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπεικονίσεις προκαλοῦν ἔντονο δέος, καθὼς ὅλη αὐτὴ ἡ ἑλληνορθόδοξη χριστιανικὴ μεγαλοπρέπεια καὶ ἡ ἐσωτερικὴ δύναμη ποὺ ἀναδύουν αὐτὰ τὰ ψηφιδωτά, ἔχουν γεννήσει διάφορους θρύλους γιὰ τοὺς ἐσχατολογικούς τους συμβολισμοὺς ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν διάλυση τῆς Τουρκίας καὶ μὲ τὶς τουρκικὲς φοβίες γιὰ τὴν ἐπάνοδο στὴν ἐξουσία τῆς ἁγίας Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας μὲ τὴν εὐλογία τοῦ ἴδιου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
 
www.orthodoxia-ellhnismos.gr